( 12 ) و سپاس سزاى خداوند است كه پيش از آنكه كرسىّ يا عرش يا آسمان يا زمين يا جنّ يا آدمى موجود شود بوده است ( زيرا از بديهيّات است كه ايجاد كننده پيش از موجود بايستى باشد ) ( 13 ) به انديشه دريافته و بفهم تعيين نمى گردد ، و درخواست كننده‌اى او را مشغول نمى نمايد ( زيرا ذات او عين علم است و غفلت در علم راه نمى يابد ) و عطاء و بخشش ( خزانهء نعمت ) او را كم نمى گرداند ( زيرا بمحض ارادهء هر چه بخواهد ايجاد مى فرمايد ) و به چشم ديده نمى شود ، و نمى توان گفت در كجا است ، و بمانند آن وصف